Θαύματα


Για το όφελος και την ενδυνάμωση όλων όσων διαβάζουν για αυτήν την σκέψη της συμπροσευχής στο φως της «Καντήλας», αναπαριστάνουμε παρακάτω μερικές μαρτυρίες από κάποιους ανθρώπους που έχουν μνημονευθεί σε διάφορες «Καντήλες» (ομάδες συμπροσευχουμένων που έχουν ήδη συσταθεί σε μια συγκεκριμένη πόλη / περιοχή ή γύρω από ένα συγκεκριμένο Πατέρα και που μας έχουν ομολογήσει πώς αισθάνθηκαν ότι ο Θεός εργάστηκε με ένα θαυμαστό τρόπο στη ζωή τους (με το θαυμαστό δεν εννοούμε απαραίτητα μια θαυματουργική ίαση, αλλά μια αλλαγή ανεξήγητη της ψυχικής διάθεσης, πρώτα, και ενδεχομένως ακόμη και της σωματικής, και όλα αυτά χωρίς εξωτερικούς λογικούς ή ορατούς λόγους).

« Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; σὺ εἶ ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν θαυμάσια μὸνο» (ψαλμός 76, 14-15)



Παρουσιάζουμε παρακάτω κάποιες μαρτυρίες :

Κουβεντιάζοντας με έναν Άγιο ...


Εδώ και ενάμιση χρόνο, Φεβρουάριο μήνα, έλαβα μια παραγγελία για μια εικόνα με ένα Νεομάρτυρα από τις κομουνιστικές φυλακές της Ρουμανίας. Το όνομά του είναι Βαλέριου Γκαφένκου (στα ρουμανικά Valeriu Gafencu), ο οποίος, μετά από αφάνταστες δοκιμασίες, πεθαίνει στις 18η Φεβρουαρίου 1952 στη φυλακή-σανατόριο Τίργκου-Όκνα (στα ρουμανικά Targu Ocna), σε κατάσταση προχωρημένης φυματίωσης.

Στην δραστηριότητα μου, προσπάθησα όσο το δυνατόν να αποφύγω τις παραγγελίες με νέους Αγίους ή Αγίους που δεν έχει γίνει ακόμη η επίσημη αγιοποίηση τους από την Εκκλησία. Ο κύριος λόγος που αποφεύγω να κάνω τέτοιες εικόνες είναι ότι θεωρώ τον εαυτό μου εντελώς ανάξιο, τόσο τεχνικά όσο και πνευματικά. Η εκτέλεση μιας εικόνας ενός σύγχρονου Αγίου προϋποθέτει μια καλλιτεχνική και πνευματική ωριμότητα στην οποία εγώ δεν έφτασα ακόμη. Επίσης, επειδή μιλάμε για έναν πρόσφατο Άγιο, αποκλείουμε την ύπαρξη κάποιον ορόσημων από την αρχαία εικονογραφία. Αυτό αυξάνει πάρα πολύ την ευθύνη του αγιογράφου για την συγκεκριμένη εικόνα την οποία κατόπιν θα δει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων. Όμως, όπως λέει ο Πατήρ Κωνσταντίν Γαλέριου (στα ρουμανικά Constantin Galeriu) στη ζωή είναι εύκολο να τα παρατήσεις μα είναι δύσκολο να αρνηθείς, έτσι ούτε και εγώ δεν μπόρεσα να αρνηθώ αυτή την παραγγελία. Οι λόγοι δεν ήταν οικονομικοί, γιατί είχα άλλες εικόνες πολύ πιο εύκολες και που θα τις έκανα σε πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα.

Μετά από πολλές έρευνες για περίπου δύο εβδομάδες (τόσο στο τεχνικό όσο και στο πνευματικό επίπεδο), βρισκόμουν ακόμα σε αδιέξοδο, μη γνωρίζοντας πώς να επιτευχθεί καλύτερα αυτή η εικόνα. Στο ενδιάμεσο, στη ζωή της οικογένειάς μου, επανέρχεται ένα πρόβλημα υγείας του μικρότερού μας κοριτσιού, την Μαρία, τότε ηλικίας 12 μηνών - όμως αυτή τη φορά πολύ πιο σοβαρό και με πραγματικό φόβο ότι υπάρχει περίπτωση να την χάσουμε.

Για λόγους εντελώς ανόητους που δεν θέλω να αναφέρω, οι γιατροί του νοσοκομείου καθυστέρησαν μια άμεση επέμβαση που θα είχε σταματήσει την επιδείνωση της κατάστασης της κόρης μας. Γνωρίζαμε καλά τις συνέπειες αυτής της καθυστέρησης από την προηγούμενη εμπειρία, όταν ένας πολύ καλός γιατρός παρενέβη τελευταία στιγμή για να αποφύγει ανεπανόρθωτες επιπλοκές. Στην περίπτωση των βρεφών η κατάσταση μπορεί εύκολα να ξεφύγει από τον έλεγχο.

Μετά από μια ολόκληρη μέρα στο νοσοκομείο, που βλέπαμε ότι η κατάσταση της μικρής όλο και χειροτέρευε, τα μεσάνυχτα εγώ πήγα στο σπίτι και άφησα τη γυναίκα μου στο νοσοκομείο. Φτάνοντας στο σπίτι, εξαντλημένος ψυχικά, σωματικά και πνευματικά, γονάτισα και ξαφνικά θυμήθηκα την εικόνα με τον Άγιο Βαλέριου, που ήταν και αυτή μια επιπλέον επιβάρυνση για μένα εκείνη την περίοδο.

Αγανακτισμένος από την κατάσταση που βρισκόμασταν, τόλμησα σε ένα διάλογο με τον Άγιο Βαλέριου και του είπα ότι αν ήταν πραγματικά Άγιος και αν και εκείνος επιθυμεί να του ζωγραφίσω την εικόνα, τότε πρέπει να μας βοηθήσει να επιστέψει η κόρη μας την επόμενη μέρα στο σπίτι. Οφείλω να ομολογήσω ότι εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιούσα καλά ότι ζητούσα ένα πράγμα αδύνατο επειδή την προηγούμενη φορά η μικρή έμεινε στο νοσοκομείο υπό ιατρική επίβλεψη (με ορούς) μια ολόκληρη εβδομάδα. Τόνισα μάλιστα ότι αν η μικρή δεν επιστρέψει στο σπίτι την επόμενη μέρα θα αρνηθώ την παραγγελία της εικόνας του. Είχα δεχτεί ότι ήταν ένα αγιασμένο πρόσωπο και είχα επίσης και την διαβεβαίωση του πνευματικού μου, ο οποίος έλεγε ότι αν ο Βαλέριου Γκαφένκου δεν είναι Άγιος, τότε εμείς δεν έχουμε καμία ελπίδα να γίνουμε. Θέλω να αναφέρω εδώ ότι από τότε που ζούσε τον ονόμαζαν «Άγιο των Φυλακών», πράγμα ευρέως αναγνωρισμένο τόσο από τους συν-φυλακισμένους του όσο και από τους υπαλλήλους της φυλακής.

Ενώ έκανα τον Παρακλητικό Κάνονα ΄προς την Παναγία και τον Ακάθιστο Ύμνο του Αγίου Βαλέριου, υποσχέθηκα ότι αν ο Άγιος θα απαντήσει στην προσευχή μου, θα ζωγραφίσω την εικόνα και θα δωρίσω το μισά χρήματα που θα λάβω στους απόρους. Υποσχέθηκα επίσης ότι ποτέ δεν θα αμφιβάλλω ξανά για την αγιότητά του ούτε για τη βοήθεια του Θεού στη ζωή μας.

Μετά την προσευχή, όσο εγώ από το σπίτι τόσο και η σύζυγός μου από το νοσοκομείο, δεχόμαστε τη ίδια σκέψη σαν σωστική, πως θα ήταν καλύτερα να μεταφέρουμε την κόρη μας στο νοσοκομείο του Λουξεμβούργου που είχε νοσηλευθεί την πρώτη φορά. Την επομένη το πρωί όταν έφτασα στο νοσοκομείο, δεν την είχε δει δυστυχώς κανένας γιατρός μέσα στις τελευταίες 24 ώρες (είχαν περάσει μόνο οι νοσηλεύτριες) παρόλο που η κατάστασή της είχε χειροτερέψει. Ο δικός μας ο παιδίατρος μας είχε στείλει στο κοντινότερο νοσοκομείο λόγω της κατάστασης που βρισκόταν η μικρή. Το κοριτσάκι μας ήταν μισολιπόθυμο και εξαντλημένο από την αρρώστια. Αργότερα, την είδε ένας γιατρός και μας επιβεβαίωσε ότι η μόλυνση έφτασε στα νεφρά, πράγμα αυτονόητο, λόγω της καθυστέρησης.

Είπα της συζύγου μου για τη συμφωνία μου με τον Άγιο Βαλέριου. Και εκείνη όσο κι εγώ, ήταν πεπεισμένη ότι αυτό το πράγμα ήταν αδύνατον για τη κατάσταση που βρισκόμασταν. Όμως, τη στιγμή που ο γιατρός μας επιβεβαίωσε τη σοβαρότατα της κατάστασης, πραγματοποιήσαμε τη σκέψη που είχαμε και οι δυο το προηγούμενο βράδυ και μεταφέραμε το κορίτσι μας στο νοσοκομείο του Λουξεμβούργου, αναλαμβάνοντας όλες τις ευθύνες αυτής της απόφασης. Όταν φτάσαμε εκεί, με θαυμαστό τρόπο ο γιατρός που εφημέρευε, ήταν αυτός που είχε παρακολουθήσει την Μαρία και την προηγούμενη φορά την είχαμε φέρει σε αυτό το νοσοκομείο. Της βάλανε επείγοντος ορό και η μικρή άρχισε να επανέρχεται και να πέφτει ο πυρετός. Σε λίγες ώρες ο γιατρός μας είπε ότι, αν όλα πάνε καλά, μπορούμε να την πάρουμε στο σπίτι και να την φέρνουμε καθημερινά στο νοσοκομείο για την θεραπεία. Ξαφνικά θυμηθήκαμε και οι δυο ότι ο Άγιος Βαλέριου μας καθοδήγησε να αλλάξουμε το νοσοκομείο και δεν μπορέσαμε να κρατήσουμε τα δάκρύα μας, συνειδητοποιώντας ότι έκανε ένα θαύμα στη ζωή μας.

Την επομένη η Μαρία ήταν ευτυχής που βρισκόταν στο σπίτι και άφησε πίσω της τον εφιάλτη που πέρασε.

Θα ήθελα να αναφέρω ένα σημαντικό πράγμα. Από την πρώτη στιγμή που φτάσαμε στο νοσοκομείο πήραμε τηλέφωνο τον πνευματικό μας και τον παρακαλέσαμε να μας μνημονεύσει τόσο στης προσωπικές του προσευχές όσο και στις κοινές. Σχεδόν όλα τα μέλη της ενορίας μας προσεύχονται και στη «Καντήλα», έργο που εξελίσσεται τη νύχτα. Κάποιος προσεύχεται για μια ώρα, μετά κάποιος άλλος τον αλλάζει και ούτω κάθε εξής μέχρι το πρωί. Με αυτό το τρόπο και την νύχτα, πάντα κάποιος προσεύχεται για όλη την κοινότητα.

Χαίρε πολύ δοκιμασμένε Βαλέριου, ενδυνάμωση τον διωκόμενων για τον Χρηστό!

Δανιέλ Νεκουλάε (Daniel Neculae)



Θαύμα στη «Καντήλα» στις Γιορτές

Πριν τα Χριστούγεννα, η κόρη μας, που ήταν ενός χρόνου και τριών μηνών, κρύωσε και είχε υψηλό πυρετό. Έβηχε και ο λαιμός της ήταν κόκκινος. Σε λίγο καιρό αρρώστησα και εγώ. Είχα πολύ δυνατό βήχα, ημικρανίες, και αισθανόμουν πολύ αδύναμη. Μετά από μια εβδομάδα αισθανθήκαμε και οι δυο λίγο καλύτερα και βγήκαμε από το σπίτι. Τα μικρόβια όμως κατανικήσαν τους αδυνατισμένους οργανισμούς μας και επέστρεψε το κρύωμα, δυνατότερο αυτή τη φορά. Πρώτα στη μικρή με υψηλό πυρετό και μετά σε μένα. Εκείνη την περίοδο ο σύζυγος μου, που είναι νοσοκόμος, δούλευε. Στις 30 Δεκεμβρίου, στις τρεις τη νύχτα, ο πυρετός είχε ανέβει στους 40 βαθμούς και πήρα ένα αντιπυρετικό. Το πρωί ξύπνησα σε φρικτή κατάσταση, ήμουν τόσο αδύναμη που δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Ζαλιζόμουν όταν κατέβαινα από το κρεβάτι και ο πυρετός δεν υποχωρούσε. Η κόρη μας χρειαζόταν τη φροντίδα μου. Έπρεπε να της δώσω να φάει, να καθαρίσω την μύτη της … και εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτα από αυτά. Ο σύζυγός μου πήρε άδεια από την δουλειά εκείνη την ημέρα για να με βοηθήσει. Το απόγευμα προσπάθησα δυο ώρες να κοιμηθώ με την κορούλα μας, μα ήμουν τόσο χάλια και κρύωνα τόσο πολύ παρόλο που είχα κουκουλωθεί καλά. Είχα ρίγος, έβραζα, πήρα κάμποσα αντιπυρετικά και μετά από μια ώρα είχα ακόμα 39,3 πυρετό.

Νωρίτερα με απασχολούσε η σκέψη να ζητήσω από κάποιον να προσεύχεται για μας, αλλά όλο έλεγα στον εαυτό μου ότι θα τα υποφέρω όλα μόνη μου. Είχα τηλεφωνήσει στην μητέρα μου. Στη κατάσταση που βρισκόμουν άρχισα να φοβάμαι ότι θα πεθάνω. Δεν έχω αισθανθεί τόσο χάλια από τότε που είχα βρεθεί πραγματικά πολύ κοντά στο θάνατο, πιο παλιά όταν ήμουν στο νοσοκομείο. Δεν είχα εξομολογηθεί τις περασμένες δυο εβδομάδες και όλο σκεφτόμουν το τι θα κάνω αν πεθάνω, πως θα παρουσιαστώ μπροστά στο Θεό. Συνάμα σκεφτόμουν και την κόρη μου, και έτσι αποφάσισα να παρακαλέσω τρεις αδελφές εν Χριστώ να με μνημονεύουν. Ο σύζυγός μου αντέδρασε και αυτός πολύ γρήγορα όταν είδε ότι ο πυρετός δεν πέφτει με τίποτα, και υποπτεύτηκε ότι υπάρχει πιθανότητα να είναι πνευμονία και τηλεφώνησε σε μια φίλη που είναι γιατρός. Κατά τις 6 το βράδυ πήρα αντιβίωση. Την άλλη μέρα ήρθε κάποια φίλη να με βοηθήσει με την καημενούλα τη μικρή, επειδή ο σύζυγος δούλευε όλη μέρα και ήταν και 31 Δεκεμβρίου. Αδύνατον λοιπόν να πάρει άδεια. Εγώ συνέχιζα να είμαι χάλια. Δεν μπορούσα να φάω, ξεκινήσαν και τάσεις εμετού, ο πυρετός είχε κατεβεί πολύ λίγο, και τα μεσάνυχτα πήρα άλλο ένα αντιπυρετικό.

Μετά από μια μέρα στο κρεβάτι αισθανόμουν ότι η ζωή μου κρέμεται από μια τρίχα, όταν στις 4 το πρωί με ξύπνησε η κορούλα μας. Ήμουν άλλος άνθρωπος. Είχα δυναμώσει, δεν είχα καθόλου πυρετό, και μπόρεσα να φροντίσω το παιδάκι μου που ξανακοιμήθηκε δίπλα μου. Δόξασα τον Θεό που με ανέστησε … Είναι φοβερό για μια μητέρα να βλέπει το μωρό της άρρωστο και να μην μπορεί να το βοηθήσει. Έτσι, το πρωί όταν ξύπνησα και συνειδητοποίησα ότι ήμουν καλύτερα και ότι μπορούσα να κρατήσω την κορούλα μας αγκαλιά, χάρηκα πάρα πολύ. Από τότε ούτε ξαναέκανα πυρετό και αμέσως κατάλαβα ότι έγινε ένα θαύμα και ευχαρίστησα τα τρία άτομα για τις προσευχές.

Χάρηκα πολύ όταν άκουσα ότι ο πνευματικός μου είχε μάθει για την κατάσταση που ήμουν και είχε στείλει ένα μήνυμα σε όλους αυτούς που προσεύχονται στη διακονία της «Καντήλας», για να με μνημονεύουν, και κατάλαβα ότι έτσι εξηγείται το θαύμα. Μεγάλο θαύμα έζησα. Ποτέ πριν όταν ήμουν τόσο χάλια δεν επανήλθα τόσο ξαφνικά. Και το περασμένο καλοκαίρι είχα πνευμονία και μετά από πολλές μέρες με αντιβίωση άρχισα να αισθάνομαι καλύτερα. Και οι γονείς μου αισθάνθηκαν ότι η κατάσταση μου ήταν πολύ σοβαρή, και χωρίς να ξέρουν λεπτομέρειες, παρόλο που βρίσκονταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, έκλαψαν πολλές ώρες εκείνο το βράδυ. Μου είπαν μετά ότι είχαν να κλάψουν τόσο από τότε που ήμουν θύμα ενός πολύ σοβαρού τροχαίου.

Τις επόμενες μέρες, ήμουν ακόμα άρρωστη (έβηχα αίμα, είχα ημικρανίες) είχα όμως δύναμη, είχε φύγει το τρέμουλο, η ζαλάδα, και μπόρεσα να τα βγάλω πέρα μονή μου με τη φροντίδα της μικρής μου. Μετά από μια εβδομάδα εκείνη έγινε εντελώς καλά. Εγώ όμως όχι. Είναι σημαντικό να αναφέρω ότι τις ήμερες που με μνημονεύαν, αν και ήμουν χάλια σωματικά, αισθανόμουν σαν να πετούσα … Αισθανόμουν σαν να ήμουν σκεπασμένη από ένα κύμα ψυχικής ζεστασιάς, ειρήνης, αγάπης των αδελφών μου, από τις προσευχές τους … που δεν είχα καν ζητήσει. Τόση αγάπη που ούτε καν αξίζω! Στις 31 Δεκεμβρίου μπόρεσα να πω «Δόξα Συ Κύριε, δόξα Συ!»

Κατάλαβα για άλλη μια φορά ότι πάνω από όλα είναι το έλεος του Καλού Θεού, ότι οι νυχτερινές προσευχές έχουν από έξι φτερά και ότι η αγάπη των πολλών, λιωμένη στη «Καντήλα» της προσευχής, σβήνει τους πιο τρομακτικού πόνους ή πληγές …

Δόξα Συ Κύριε για τους αδελφούς που μου έδωσες!



Η ευλογία να είμαι μέλος μια ενορίας

Στο τελευταίο προσκύνημα που κάναμε στην Ελλάδα, το αγοράκι μας Πάβελ, που είναι τριών χρονών, έπαθε μια λαρυγγίτιδα κάπως ελαφριά (χαμηλό πυρετό για λίγες μέρες, λίγη φλεγμονή και σποραδικό βήχα)

Μετά το προσκύνημα, από τη Ελλάδα, πήγαμε στη Ρουμανία στους γονείς μας, και μέσα σε λίγες μέρες επανήλθε τελείως, χωρίς φάρμακα. Για πέντε έξι μέρες όλα πήγαν καλά, όμως τελευταία μέρα των διακοπών μας, πριν να γυρίσουμε στο Βέλγιο όπου μένουμε, μέσα στη νύχτα ο Πάβελ έκανε 40,0 πυρετό.

Παρόλο που του δίναμε συνεχώς αντιπυρετικά, δεν καταφέραμε να του κατεβάσουμε το πυρετό πιο κάτω από 39,0 και αυτό για πολύ μικρά διαστήματα. Τον τυλίξαμε σε βρεγμένα σεντόνια, του βάλαμε κάλτσες με ξίδι, του δώσαμε ομοιοπαθητικά φάρμακα, όμως ο πυρετός δεν κατέβαινε και το παιδί ήταν αδύναμο και έκλαιγε συνεχώς. Δεν είχε όμως κανένα άλλο σύμπτωμα.

Φύγαμε για το Βέλγιο και στο δρόμο του έβαζα συνεχώς κομπρέσες, του έδινα παρακεταμόλη, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα. Ο πυρετός δεν έπεφτε κάτω από 40. Όταν φτάσαμε σπίτι σαν να ξαναζωντάνεψε λίγο και ο πυρετός κατέβηκε στο 39,5. Είπαμε να του κάνουμε ένα μπανάκι με νερό ζεστό γύρω στους 37 βαθμούς, για να του κατεβάσουμε και άλλο τον πυρετό. Ω, της απελπισίας, όταν τον βγάλαμε από το νερό κόντευε τους 41,0. Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε στα ματιά μας τα νούμερα που έδειχνε το θερμόμετρο. Ποτέ κανένα από τα παιδιά μας δεν πέρασε κάτι τέτοιο.

Τρομαγμένοι, τηλεφωνήσαμε σε μια καλή φίλη, παιδίατρο, που μας συμβούλεψε να πάμε δίχως καθυστέρηση στα επείγοντα. Κατά τις 20,00 τον τυλίξαμε για άλλη μια φορά σε ένα βρεγμένο σεντόνι και του δώσαμε Νουροφέν (αντιπυρετικό). Ελπίζαμε να καταφέρουμε να τον δροσίσουμε, μάταια όμως. Το θερμόμετρο επέμενε – 40,6 – και το παιδί πολύ πικραμένο, κείτονταν και έκλαιγε πολύ.

Στις 20.30 τον ντύσαμε και πήγαμε στο νοσοκομείο. Στο δρόμο πληροφορήσαμε για την κατάσταση του Πάβελ και τον πνευματικό μας, και εκείνος έστειλε αμέσως ένα μήνυμα στους αδελφούς από την ενορία για να μνημονεύσουνε τον Πάβελ … Όταν φτάσαμε στο νοσοκομείο ο πυρετός είχε ήδη κατεβεί στους 39. Όσο μείναμε εκεί, ο πυρετός όλο και κατέβαινε και το παιδί άρχισε τα τσαλιμάκια και τα αστεία. Οι γιατροί τον εξέτασαν, του πήραν δείγματα από ούρα και αίμα και δεν βρήκαν καμιά εστία λοίμωξης.

Όσο περιμέναμε τα αποτελέσματα, ο Πάβελ κοιμήθηκε με πυρετό γύρω στους 37 βαθμούς. Στο διάστημα που είμαστε στο νοσοκομείο ήρθαν άλλα δυο παιδιά. Και οι δυο έκαναν έμετους με αίμα. Ο ένας έβηχε πάρα πολύ και είχε και ωτίτιδα, ο άλλος είχε πολύ υψηλό πυρετό και κλάμα που δεν σταματούσε καθόλου όσο ήμασταν εμείς εκεί. Σκεφτόμασταν πόσο προστατευμένοι και ευλογημένοι είμαστε με τις προσευχές τις ενορίας μας. Όταν άλλα παιδάκια βασανίζονταν φρικτά, ο δικός μας ο Πάβελ δροσίστηκε και κοιμόταν ήρεμα στο κρεβάτι του νοσοκομείου.

Πήγαμε σπίτι ενώ κοιμόταν και ούτε μας ξαναέκανε πυρετό από τότε, παρόλο που το περιμέναμε ενώ και οι γιατροί μας είχαν προετοιμάσει ότι ο πυρετός μπορεί να κρατήσει κάποιες μέρες, έστω και σε ελαφρότερες μορφές. Ποτέ πριν δεν του είχε εξαφανιστεί ο πυρετός τόσο γρήγορα, χωρίς να επανέλθει τις επόμενες μέρες. Η ανάρρωση ήταν πάντα βαθμιαία. Δεν μπορούσαμε να το πιστέψουμε ότι πριν από μερικές ώρες φλεγόταν στους 41 βαθμούς και τώρα ήταν ήρεμος και υγιής.

Το όνομα του μνημονεύτηκε δίχως παύση εκείνο το βράδυ στις προσευχές των αδελφών από την ενορία. Για την αγάπη τους ο Θεός και η Πανάγια Μητέρα Του έκαναν ένα θαύμα στον δικό μας Πάβελ. Του πήραν τον πυρετό και τον πόνο αμέσως όταν οι προσευχές ξεκίνησαν το ανέβασμα τους προς τον ουρανό. Δόξα της ελεημοσύνης Του! Δόξα της Παναγιάς! Ευχαριστούμε όλους εκείνους που παρακάλεσαν των Θεό για το δικό μας Πάβελ!

Κλαούντια, Βέλγιο (Claudia, Belgia)



Ήξερα ότι ο Θεός κάνει θαύματα, δεν πίστευα όμως ότι θα κάνει και με μας!

Το κοριτσάκι μας Μιρούνα Μαρία, μας ήρθε σαν θαύμα του Θεού. Από κει και το όνομα. Την επιθυμήσαμε πάρα πολύ. Στη γέννησή της, στις 24 Αυγούστου 2014, έζησα τις πρώτες αληθινές συγκινήσεις της ζωής μου. Την δεχτήκαμε με αγάπη και αυτό καθρεφτίστηκε και στον τρόπο που μεγάλωσε. Παρόλο που όταν γεννήθηκε ήταν μικρότερη από ότι λέγανε οι νόρμες, συνήρθε και εντάχτηκε γρήγορα στη κατηγορία των μεγάλων παιδιών. Ήταν και συνεχίζει να είναι ένα εξαιρετικό μωρό που δεν είχε προβλήματα υγειάς. Έτρωγε και κοιμόταν καλά. Μεγαλώνοντας έγινε σαν μια έκρηξη από ενέργεια. Θυμάμαι και τώρα με συγκίνηση την πρώτη φορά που γέλασε φωναχτά. Αισθανθήκαμε ευτυχισμένοι και ολοκληρωμένοι ψυχικά. Στις 28 Ιουνίου, όταν γύρισα από μια μετακίνηση, θέλαμε να βγούμε για ένα περπάτημα στο πάρκο μαζί με τη γιαγιά και το μωρό. (Είμαστε προνομιούχοι με το να έχουμε τη γιαγιά κοντά μας και για το ότι μπορεί να ασχοληθεί με την ανατροφή της Μιρούνας.) Όταν την έπιασα, αισθαντικά ένα πρήξιμο στο αριστερό χέρι. Γνωρίζοντας ότι δεν είχε πέσει και ότι δεν είχε άλλο πρόβλημα, ανησύχησα και τηλεφώνησα αμέσως στο παιδίατρο. (Έχω σπουδάσει βιοχημικός και σκεφτικά ότι ένα τέτοιο πρήξιμο, άσχετο από τι προέρχεται, δεν μπορεί να είναι κάτι καλό.) Ήταν όμως Κυριακή και η παιδίατρος δεν μου απάντησε, μα είχε αφήσει στον τηλεφωνητή ονόματα άλλων δυο παιδιάτρων που εφημέρευαν. Πήραμε τον ένα, όμως μπορούσε να μας δεχτεί πολύ αργά (τουλάχιστον για μας). Αποφασίσαμε να πάμε στα Επείγοντα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Αγίου Λουκά (στα γαλλικά Cliniques universitaires Saint-Luc), που είναι 5 λεπτά απόσταση από το σπίτι μας. Στα επείγοντα, μετά από μια γενική βασική εξέταση, μας είπαν ότι θα της κάνουν ένα υπερηχογράφημα. Όσο κοίταγε τις εικόνες στον υπέρηχο, ο γιατρός φαινόταν όλο και πιο σκεπτικός. Τον ερώτησα τότε αν του φαίνεται κάτι σοβαρό και μου είπε ότι δεν είναι ειδικός, και ότι θα την δείξει στον ανώτερο του. Μετά από τρεις ώρες αναμονής για την ερμηνεία των εικόνων, μας στείλανε σπίτι λέγοντάς μας ότι θα μας τηλεφωνήσουνε όταν θα έχουν τα αποτελέσματα. Πήγαμε στο σπίτι και μετά από τρεις ώρες μέσα στο στρες και την πίεση, γυρίσαμε στο νοσοκομείο, που ο εφημερεύων γιατρός μας είπε ότι μόλις είχε λάβει μια απάντηση από τον καλύτερο ειδικό που υπήρχε την Καθηγήτρια Μπρίτσαρδ (στα γαλλικά Prof. dr. Brichard) και ότι ούτε εκείνη δεν μπορούσε μα προσδιορίσει τι ακριβώς είχε το κορίτσι μας. Ήταν όμως σίγουρη ότι δεν ήταν ούτε φουσκωμένο γάγγλιο, ούτε αιμάτωμα. Χαρήκαμε πραγματικά σκεπτόμενοι ότι απορρίφτηκαν δυο κακά. Μας ζητήσανε να ξανάρθουμε σε δυο μέρες για να ξανακάνουνε έναν υπέρηχο για να δούμε την εξέλιξη του πρηξίματος. Τρίτη 30 Ιουνίου πήγαμε σφιγμένοι στο νοσοκομείο ακολουθώντας την γραμμή 490, όπως μας είχανε ζητήσει την Κυριακή. Προς μεγάλη μας έκπληξη, στο 490 είχε πολλές αφίσες όσον αφορά τον καρκίνο, και είδαμε πολλά παιδάκια που έρχονταν είτε για εξετάσεις είτε για χημειοθεραπείες. Άρχισα να κλαίω και όλο έλεγα της μαμάς μου που ήταν μαζί μας, ότι δεν καταλάβαινα γιατί μας στείλανε εκεί. Ρώτησα και στην υποδοχή αν ήταν ογκολογικό τμήμα, και μου το επιβεβαίωσαν. Εξήγησα την έκπληξη μου, με δάκρυα στα μάτια, στον πρώτο γιατρό που εξέτασε την Μιρούνα. Ακολούθησε μια τραυματική ημέρα για το παιδί, με εξετάσεις αίματος, υπερήχους και άλλες εξετάσεις ρουτίνας. Στο τέλος της ημέρας μίλησα με την Καθηγήτρια Μπρίτσαρδ την ίδια και της εξήγησα ότι δεν καταλάβαινα γιατί βρισκόμασταν εκεί. Εκείνη με ενημέρωσε ότι σε αυτό το τμήμα εξέταζαν όλα τα πρηξίματα (λιγότερο η περισσότερο σοβαρά) και μου είπε ότι δεν έπρεπε να ανησυχώ πριν λάβουμε το αποτέλεσμα από τους ειδικούς. Επειδή οι εξετάσεις αίματος βγήκαν καλές και ο υπέρηχος δεν μας έδωσε παραπάνω πληροφορίες για τον όγκο (αυτό ήταν τελικά το “πρήξιμο”) μας είπαν ότι θα κάνουν μια μαγνητική μήπως καταφέρουν να βρουν τι έχει. Την Πέμπτη πήγαμε για την μαγνητική. Ενώ η Μιρούνα ήταν περίπου δέκα μηνών τότε και ήταν δύσκολο να την κρατήσουμε ακίνητη για μισή ώρα, χρειάστηκε να της κάνουν ολική αναισθησία. Η μαγνητική δεν έφερε αρκετές πληροφορίες παραπάνω και έτσι μας ζήτησαν να έρθουμε στης 7 Ιουλίου για βιοψία. Χωρίς ξεκάθαρα αποτελέσματα από τις εξετάσεις, σκεφτόμασταν ότι προφανώς θα χρειαστεί να της κάνουν ξανά μια ολική αναισθησία. Ερχόμασταν σε επαφή με γονείς παιδιών που είχαν καρκίνο, και ήμασταν όλο και πιο ανήσυχοι. Μας είπαν ότι την Παρασκευή 10 Ιουλίου θα έχουμε τα αποτελέσματα από την βιοψία. Περιμέναμε με πολύ άγχος. Εγώ σαν μάνα που είδε τόσα στο νοσοκομείο ήμουν πιο πεσιμίστρια, ο σύζυγος μου, πιο αισιόδοξος. Γύρω στις 10.30 μας φώναξε η Καθηγήτρια Αν βαν Δαμ (Prof. Dr. An Van Damme). Όταν μπήκαμε στο ιατρείο είδαμε ότι το πρόσωπό της ότι ήταν τεντωμένο. Άρχισε να μας εξηγεί σιγά σιγά τι έδειξε η βιοψία. Μας είπε ότι η διάγνωση της Μιρούνας ήταν καρκίνος των μαλακών ιστών (στη περίπτωση της Μιρούνας στους σκελετικούς μυς). Νιώσαμε ότι όλος ο κόσμος μας γκρεμίζεται. Μας φαίνονταν απίστευτο ότι ένα παιδάκι που ήταν πάντα τόσο καλά, τόσο χαρούμενο, να έχει αυτή την διάγνωση. Κλάψαμε των πόνο μας ακατάπαυστα. Η μοναχοκόρη μας να έχει καρκίνο, ένα τύπο καρκίνου που είχε ποσοστό επιβίωσης 20% στα πέντε χρόνια. Μια εξέταση ΠΕΤ-σκαν (PET-Scan) που θα κάναμε την Τετάρτη 15 Ιουλίου θα έδειχνε αν υπήρχε μόνο αυτός ο όγκος ή αν υπήρχαν και άλλοι.

Είχαμε εκκλησιαστεί την περασμένη Κυριακή στην ενορία μας, μα δεν μίλησα τότε για το πρόβλημα μας στον Πατήρ Κυπριανό που την είχε βαφτίσει την Μιρούνα, στη γιορτή των Αρχάγγελων Μιχαήλ και Γαβριήλ, στης 8 Νοεμβρίου. Είπα μόνο σε μια μοναχή από το μοναστήρι του Βεδράν (στα γαλλικά Vedrin), ότι τώρα οι γιατροί ήξεραν τι έχει το κοριτσάκι μας και ότι ήμασταν τρομαγμένοι. Ανακαλύψαμε τον δρόμο προς την προσευχή, το Φως και τον Θεό μόνο όταν μιλήσαμε με τον Πατήρ Κυπριανό, την επομένη Κυριακή που, μετά την Λειτουργία, του εξηγήσαμε τι μας συνέβαινε. Οι ψυχές μας ήταν στενοχωρημένες. Δεν είχαμε καμία ελπίδα. Η μόνη σκέψη ήταν στο Θεό. Προσευχόμασταν να ξεπεράσουμε αυτήν την τρομακτική αρρώστια. Ο Πατήρ, με την πραότητα που τον χαρακτηρίζει, μας είπε ότι η προσευχή μπορεί να κάνει θαύματα. Με ρώτησε αν έχω ακούσει για τον Άγιο Εφραίμ. Παραδέχτηκα ότι δεν είχα ακούσει για αυτόν τον Άγιο πριν. Ο Πατήρ με ενθάρρυνε να προσεύχομαι στη Παναγία και στον Άγιο Εφραίμ, και μου έδωσε ένα βιβλίο με την Ζωή και τα θαύματα του Αγίου και άλλο ένα που ονομάζεται "Εκεί που δεν φαίνεται ο Θεός”. Δίχως να το ξέρουμε εμείς, ο Πατήρ Κυπριανός ζήτησε στους αδελφούς από την ενορία να μνημονεύσουν μαζί με εκείνον την Μιρούνα. Παρόλο που τότε δεν γνωρίζαμε όλους αυτούς τους ανθρώπους, και πολλοί από αυτούς δεν μας γνώριζαν. Άρχισαν, από την με μεγάλη τους καρδία, να μνημονεύουν την Μιρούνα στην «Καντήλα Προσευχής». Πήγαμε με ήρεμες ψυχές προς το σπίτι. Τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά, οι μέρες, περνούσαν δύσκολα. Μέχρι την Τετάρτη προσευχόμασταν αδιάκοπα, και αλείψαμε την Μιρούνα με λαδάκι από τον Άγιο Εφραίμ και τον Άγιο Νεκτάριο. Προσπαθούσαμε να μην κλαίμε μπροστά της. Ο πόνος ήταν μεγάλος και τα δάκρυα όλο τρέχανε. Τετάρτη ξανά ολική αναισθησία. Προσευχόμουνα να μην έχουμε χειρότερα αποτελέσματα. Έβλεπα παιδάκια που υπέφεραν μετά από την χημειοθεραπεία, σκεφτόμουν ότι και το αγγελούδι μας μπορεί να περάσει τα ίδια και παρακαλούσα την Παναγία να τα αποφύγουμε. Έλεγα συνεχώς "Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς”. Την παρακαλούσα να προστατέψει και την Μαρία μας. Σε όλο αυτό το διάστημα ενημέρωνα τον Πατήρ Κυπριανό για τις εξελίξεις στο νοσοκομείο. Εκείνος μου έλεγε να κάνουμε προσευχή στην Παναγία, μαζί με αυτόν και την ενορία. Εκείνη την ημέρα αισθάνθηκα ουράνια προστασία γύρω μας. Οι γιατροί μας είχαν είδη κλείσει ραντεβού για να ξεκινήσουν την χημειοθεραπεία, και για μια βιοψία και για να της πάρουν ένα δείγμα ωαρίου (επειδή η χημειοθεραπεία έχει σαν παρενέργεια την στειρότητα). Πριν από τη εξέταση με τον γυναικολόγο, και με αυτόν για την βιοψία, ήρθε ο γιατρός Δελανοϊ (στα γαλλικά dr Delannoy) δίνοντας τις τελευταίες συμβουλές. Ήμασταν στο νοσοκομείο από τις εφτά το πρωί, και γύρω στις δυο μας είπαν ότι παρόλο που πρόκειται περί ενός σαρκώματος (δηλαδή καρκίνο), οι γεννητικές εξετάσεις από την βιοψία δεν το επιβεβαιώνουν απόλυτα. Οι γιατροί διστάζαν. Χαρήκαμε πολύ και η ελπίδα ξαναγεννήθηκε μέσα στις καρδιές μας. Οι δικές μας προσευχές και των πολλών είχαν ακουστεί! Πρέπει να ομολογήσω εδώ ότι εκείνο το πρωί, πριν φύγω από το σπίτι, διάβασα σε αυτήν την ιστοσελίδα το θαύμα που είχε γίνει με το Βλαδούτς (στα ρουμανικά Vlăduţ), ένα αγοράκι βαπτισμένο την ίδια μέρα με την Μιρούνα μας. Δεν πίστεψα τότε όμως ότι ένα τέτοιο θαύμα μπορεί να γίνει και σε μας! Ο Θεός έκανε όμως το θαύμα του, όταν την επομένη, Πέμπτη 16 Ιουλίου, οι γιατροί μας είπαν ότι η Μιρούνα δεν έχει καρκίνο! Αυτό ήταν πραγματικό θεϊκό Θαύμα!

Την Παρασκευή πήγαμε στον Πατήρ Κυπριανό για να τον ευχαριστήσουμε για την καθοδήγηση προς την προσευχή και τις συμβουλές που μας έδωσε, για τις δικές του προσευχές και των πνευματικών του παιδιών, για το θαυματουργό κορδελάκι που είχε ακουμπήσει στην Αγία Ζώνη (που μας είχε δωρίσει η Πρεσβύτερα). Θέλαμε να ευχαριστήσουμε και όλους αυτούς που μνημόνευσαν το παιδί μας! Όπως ο ήλιος είναι φως για το σώμα, έτσι και η προσευχή είναι φως για την ψυχή! Ο καλός Θεός να μας φωτίζει αιώνια στο μυαλό, στην καρδία και στα βήματά μας!

Οικογένεια Διακονίτσα, Βέλγιο (Fam. Diaconita, Belgia)



Η δύναμη της προσευχής

Ο Βλαδούτς (στα ρουμανικά Vlăduţ) είναι ο Βενιαμίν της οικογένειας. Ήταν 18 ήμερων όταν τον εισήχθη στο παιδικό νοσοκομείο Ρεϊν Φαμπιολά (στα γαλλικά Hôpital Universitaire des Enfants Reine Fabiola) στις Βρυξέλλες. Το πρωί εκείνης της ημέρας, 1 Οκτωβρίου 2014, είδαμε αίμα στα περιττώματά του. Παρόλο που κι εγώ κι ο σύζυγός μου είμαστε γιατροί, τηλεφωνήσαμε στον παιδίατρο που μας έστειλε στα επείγοντα του παιδικού νοσοκομείου, θεωρώντας ότι είναι κάτι πολύ σοβαρό. Με το χρόνο που κυλούσε, η πίεση και ο φόβος ανέβαιναν. Εμείς μαζί με την μαμή του Βλαδούτς (κι εκείνη παιδίατρος), σκεφτόμασταν όλες τις πιθανότητες. Στα επείγοντα, ο παιδίατρος που εξέτασε το παιδάκι μας ήταν διδάκτωρ και αρχηγός του τμήματος παιδικής ανάνηψης στην Ευρώπη. Με καθησύχασε κάπως το γεγονός ότι δεν ήταν κάποιος αρχάριος γιατρός. Είχα εμπιστοσύνη στην εμπειρία αυτού του φημισμένου γιατρού. Όλο αυτό το διάστημα δεν μπορούσα να κρατήσω τα δάκρυα μου. Ο Βλαδούτς ήταν τόσο μικρός και υπέφερε τόσο πολύ! … Του βάλανε ορό, του πήραν αίμα και από τις φλέβες και από τις αρτηρίες. Τόσα τσιμπήματα σε δυο χεράκια τόσο μικρά! … Τον δελέαζαν με μικρές δόσεις γλυκόζης για να μην κουνηθεί όταν τον τρυπούσαν. Ο Βλαδούτς είναι γενναίος σαν ήρωας! Του πήραν και δείγμα κοπράνων και μας έστειλαν στον υπέρηχο. Για καλή μας τύχη, ο ραδιολόγος ήταν και αυτός ένας φημισμένος γιατρός, πολύ καλός. Φανερά ανήσυχος εκείνος μας ζήτησε να κάνουμε και μια ραδιογραφία. Το αποτέλεσμα των εξετάσεων ήταν “υποψία νεκρωτικής εντεροκολίτιδας”. Ήταν αργά το βράδυ όταν ανέβηκα στο θάλαμο που ήταν ο Βλαδούτς. Αισθανόμουν ότι χάνω την γη κάτω από τα πόδια μου. Είχα την εντύπωση ότι ζω έναν εφιάλτη και περίμενα να ξυπνήσω, μα το τέλος όλο και δεν ερχότανε … Τον είχαν συνδέσει στα μηχανήματα. Είχε τόσα καλώδια που δεν ήξερα πώς να τον ντύσω, πώς να τον κρατήσω αγκαλιά και πώς να του αλλάξω την πάνα. Θυμάμαι ότι στην αρχή τον είχα με το κορμάκι, τυλιγμένο σε μια χοντρή κουβερτούλα. Όταν τον συνδέσανε, ο μπαμπάς του είχε την ιδέα να κόψουμε μερικά τμήματα τα ρουχαλάκια του, για να μπορέσουμε να τον ντύσουμε. Δεν κοιμήθηκα καθόλου εκείνη την εφιαλτική περίοδο. Οι νοσοκόμες μου λέγανε ότι μπορώ να τον αφήσω στο κρεβατάκι του και να κοιμηθώ στο διπλανό κρεβάτι. Μου φαινόταν όμως τόσο μακριά! Αισθανόμουν ότι παρατώ το μωρό μου αν πάω να ξαπλώσω στο άλλο κρεβάτι. Δεν ήθελα να τον αφήσω ούτε δευτερόλεπτο. Τον κρατούσα αγκαλιά, προσευχόμουν, τον κοιτούσα τρυφερά, του τραγουδούσα και του υποσχόμουνα ότι η ζωή μπορεί να είναι και ωραία, και ότι δεν ζούμε συνεχώς μέσα στο πόνο. Ήθελα να τον ενθαρρύνω στο ότι αξίζει να παλεύει, ότι τον αγαπάμε όλοι και ότι τον επιθυμήσαμε από την αρχή της ύπαρξής του μέσα στην ζωή μας. Στο θάλαμό του, είχαμε μια εικόνα της Αγίας Σκέπης της Παναγίας - δώρο από την μαμή του - ένα μπουκαλάκι αγιασμό - από την ήμερα που γεννήθηκε και μια φωτογραφία με τον Πατήρ Αρσένιε Μπόκα (στα ρουμανικά Părintele Arsenie Boca) - δώρο από μια φίλη. Προσευχόμουνα να γίνει καλά ο Βλαδ και να επιστρέψουμε σπίτι. Μια νοσοκόμα Ρουμάνα - ο Θεός να την έχει καλά - μας συμπαραστάθηκε μέχρι δακρύων. Με πίεσε να φάω, να πιω νερό, να πάω τουαλέτα. Ίσως αυτά φαίνονται ανόητα πράγματα, όμως εκείνες οι στιγμές ήταν πολύτιμα. Ήθελα να είμαι μαζί του όσο περισσότερο γινότανε. Ήθελα να διαστείλω το χρόνο, και φοβόμουν πολύ για το αύριο …

Του κάνανε άλλη μια ραδιογραφία και έναν υπέρηχο τα οποία επιβεβαίωσαν την διάγνωση νεκρωτικής εντεροκολίτιδας. Ήμασταν περιτριγυρισμένοι από γιατρούς και νοσοκόμες. Έρχονταν να μας μιλήσουν χειρουργοί, παιδίατροι, αναισθησιολόγοι από την Εντατική (εκεί έπρεπε να μας μετακομίσουνε), γαστρεντερολόγοι, γιατροί από το τμήμα ανάνηψης … και δεν ξέρω και εγώ πόσοι άλλοι. Ούτε θυμάμαι τι μου έλεγαν. Τον ψηλαφούσαν όλοι τον Βλαδούτς. Καταλάβαινα ότι προσπαθούσαν να βρούνε τις λέξεις για να μου εξηγήσουν με συμπόνια ότι η κατάσταση είναι σοβαρή, ότι η θεραπεία κρατάει τρεις εβδομάδες στην Εντατική, χωρίς φαγητό. Έπρεπε να του βάλουν ένα κεντρικό καθετήρα με άμεσο ρίσκο να τρυπήσει και να πάθει περιτονίτιδα. Αν γινόταν αυτό, έπρεπε να τον χειρουργήσουνε άμεσα, λόγου υψηλού κίνδυνου. Πιο πολύ τρόμαξε ο σύζυγός μου, που είναι γιατρός στα Επείγοντα και στο ΕΚΑΒ. Όταν τον είδα να κλαίει απελπισμένος, εκείνος που πάντα είναι πολύ ήρεμος και συναισθηματικά ισορροπημένος, συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Κλαίγοντας με λυγμούς μου είπε ότι πρέπει να είμαστε δυνατοί, προετοιμασμένοι για τα πάντα και να μην ξεχάσουμε ότι έχουμε και ένα κορίτσι για το οποίο πρέπει να είμαστε δυνατοί. Αναρωτιόμασταν πώς θα τα εξηγήσουμε όλα αυτά στη Μαρία που είναι μόνο 5 χρονών. Η Μαρία λατρεύει το αδελφάκι της και το περίμενε ανυπόμονη σπίτι. Τότε ο Μπογδάν, ο σύζυγος μου, μου είπε ότι είχε τηλεφωνήσει στον Πατήρ Κυπριανό και τον παρακάλεσε να έρθει να βαπτίσουμε τον Βλάδ. Εκείνο το πρωί με είχε τηλεφωνήσει μια φίλη που μου πρότεινε να φέρω έναν ιερέα. Ο Θεός να με συγχωρέσει, μα τρόμαξα με αυτή την σκέψη. Δεν σκέφτηκα εκείνη την στιγμή την προσευχή, μα σκέφτηκα τρομακτικά πράγματα, και θύμωσα. Αισθάνθηκα ότι όλος ο κόσμος γύρω μου πίστευε πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Εγώ είχα ακόμα ελπίδα. Παρακαλούσα τον Κύριο μας Ιησού Χριστό και την Πανάγια Μητέρα Του. Βλέποντας και τον σύζυγο μου απελπισμένο, τον έστειλα σπίτι. Ήθελα να παραμένω θετική. Μου απαγόρευσαν να δώσω φαγητό και βιταμίνες, στο Βλάδ. Μετά από κάποιες ώρες του βάλανε από την μύτη ένα καθετήρα που πήγαινε μέχρι το στομάχι, για να απορροφήσουν τις εκκρίσεις. Όλο αυτό το διάστημα, το παιδάκι μου δεν είχε φάει τίποτα, έκλαιγε από την πείνα. Ο καθετήρας και τα καλώδια τον ενοχλούσαν … τι εφιάλτη, πόσο πόνο! … Ήθελα να είμαι εγώ στη θέση του και να του πάρω όλο τον πόνο. Ήταν τόσο μικρούλι και άντεχε πράγματα για μεγάλους! Όλα ήταν πάρα πολλά για την ψυχούλα του. Είχαμε κανονίσει με τον Πατήρ Κυπριανό να τον βαπτίσουμε την Παρασκευή 3 Οκτωβρίου στις τρεις το μεσημέρι. Από το νοσοκομείο μας έλεγαν ότι οι πρώτες 48 ώρες είναι οι πιο επικίνδυνες. Του κάνανε και άλλον υπέρηχο και μετά ραδιογραφίες κάθε 4 ώρες για να είναι σίγουροι ότι ο καθετήρας είναι σε σωστή θέση και δεν υπάρχει κίνδυνος να του τρυπηθεί το έντερο. Ο παιδίατρος ερχότανε μετά την κάθε εξέταση και έλεγχε αν ο καθετήρας είναι σε σωστή θέση και ότι το έντερο δεν είχε κοπεί.

Μετά την δεύτερη φρικτή νύχτα, το πρωί στης 8 του κάνανε άλλον έναν υπέρηχο και άλλη μια ραδιογραφία, πριν τον πάνε στην εντατική. Εκεί θα του βάζανε άλλον κεντρικό καθετήρα. Τον είδε μια γιατρός που ήταν περίπου στα 40 της, και μετά από 15 λεπτά στον υπέρηχο, μας είπε ότι θέλει να ζητήσει και μια δεύτερη άποψη, επειδή εκείνη δεν έβλεπε καμιά ανωμαλία. Ήρθε ο αρχηγός του ραδιολογικού τμήματος και μας επιβεβαίωσε ότι όλα ήταν καλά. Έμεινα άναυδη. Δεν ήξερα τι να πιστέψω. Η γιατρός κατάλαβε ότι δεν ήμουν καλά. Είχα ζαλιστεί και έκλαιγα ακατάπαυστα. Κοίταξε την ραδιογραφία που είχαν κάνει ακριβώς πριν τον υπέρηχο και μας επιβεβαίωσε ότι δεν υπήρχε πια κανένα σημάδι για Νεκρωτική Εντεροκολίτιδα και ότι όλες οι εικόνες ήταν απόλυτα κανονικές. Ξαναγύρισα στο τμήμα και έλεγα σε όλον τον κόσμο ότι το παιδάκι μου είναι καλά. Ήμουν σε μια κατάσταση χαράς που δεν μπορώ να εκφράσω. Ζούσα κάτι που φαινόταν εξωπραγματικό. Πέρασα από το ένα άκρο στο άλλο, από την κόλαση στον παράδεισο. Δεν υπερβάλλω καθόλου. Μετά από κάποια λεπτά έφτασε και ο αρχηγός του παιδικού τμήματος, μαζί με 4 ειδικευόμενους και μου είπε ότι δεν μπορούμε να τα εξηγήσουμε όλα στη ιατρική. Σαν να ήταν ενοχλημένη επειδή ήξερε ότι είμαστε και οι δυο γιατροί και δεν είχε καμιά επιστημονική εξήγηση να μας δώσει. Εμείς ξέραμε όμως ότι ήταν θαύμα Θεού. Του βγάλανε τον καθετήρα εκείνη την ήμερα, άρχισε να τρώει σιγά σιγά με ιδιαίτερο γάλα. Οι γιατροί υποπτεύονταν ότι το πρόβλημα υγείας που είχε ο Βλάδ μπορεί να ήταν μια αλλεργία σε μια πρωτεΐνη από το αγελαδινό γάλα. Πρωτεΐνη που περνάει και στο μητρικό γάλα. Δυο μέρες αργότερα γυρίσαμε στο σπίτι. Τηλεφωνήσαμε στον Πατέρα Κυπριανό αμέσως όταν βγάλαμε τον Βλάδ από την εντατική. Εκείνος επέμενε να τον βαπτίσουμε στη προδιαγραφόμενη ημερομηνία, στην εκκλησία αυτή την φορά, και όχι στο νοσοκομείο. Τότε μάθαμε ότι εκείνη την εφιαλτική νύχτα, όταν του κάνανε ραδιογραφίες ανά 4 ώρες, τον μνημόνευε όλη η ενορία, και ιδιαίτερα αυτοί από την “Κανδήλα Προσευχής" που έχει ανάψει η ενορία μας. Μερικούς από αυτούς τους ανθρώπους δεν τους ξέραμε καν. Τους είμαστε βάθια ευγνώμονες. Εντυπωσιάστηκα από την κίνηση τους και από την δύναμη τις προσευχής τους. Είμαι σίγουρη ότι ο Θεός τους αγαπάει πολύ και ότι μας αγαπάει και εμάς.

Γνώρισα τον "Άδη της απόγνωσης”, γεύτηκα όμως και τη γλυκύτητα της Θεϊκής αγάπης. Ο Θεός να μας βοηθήσει να ενδυναμωθεί η πιστή μας και να σωθούμε. Ο Θεός να μας συχωρέσει και να μας φωτίσει!

Οικογένεια Νεδέλεα, Βέλγιο (Fam. Nedelea, Belgia)